Op deze manier raken we overbelast.
Traditioneel gezien kookten wij vrouwen, maakten we het huis schoon en zorgden we voor de kinderen. Maar wat een net zo belangrijke taak voor ons was, was het zorgdragen voor het emotionele werk in relaties. Zoals het opruimen van emotionele ‘troep’, een lastig gesprek beginnen, de stiltes verdragen terwijl er zoveel onderhuids zit wat niet uitgesproken wordt, hun eigen behoeftes niet uitspreken en/of ondergeschikt maken, etc
Het probleem is … dat mannen hebben geleerd om emotioneel werk onder te waarderen en te zien als ‘werk’ voor vrouwen. Terwijl we natuurlijk weten dat emotionele intelligentie en communicatieve vaardigheden zaken zijn waar beide partners verantwoordelijk voor zijn.
Dus vrouwen worden sinds eeuwen gezien als de spreekwoordelijke vuilnisbak van ongewenste emoties. Van hen wordt verwacht dat ze de emoties voor de ander doorvoelen, waarna ze vervolgens worden beschuldigt van het uiten van diezelfde emoties die anderen weigeren te voelen.
Wordt het niet eens tijd dat we hiermee stoppen?
Waarom? Omdat het de weg verspert naar onze eigen kracht en helderheid! En omdat we anderen de kans ontnemen om hun eigen pijnlijke waarheid te doorvoelen. Waardoor ze gevangen blijven in hun oude wonden.
Het zit zelfs zo in onze genen ingebakken dat, als we besluiten dit emotionele werk voor anderen niet meer te doen, we een enorme schaamte en schuld voelen.
En we doen dit niet alleen voor man en kind, maar ook voor onze moeder! Veel vrouwen worden zich bewust dat ze zich uitgeput voelen omdat ze zich zo lang verantwoordelijk hebben gevoeld voor het geluk van hun moeder! En dan blijkt dat niks wat jij doet genoeg zal zijn, omdat wat je moeder zoekt kan ze alleen in zichzelf vinden!
We hebben dit emotionele ‘werk’ doen voor anderen nl geleerd van onze moeders. Omdat we het haar hebben zien doen. Of omdat ze niet haar eigen emotionele werk deed. Of… omdat ze ons niet kon geven wat we van haar nodig hadden.
Dus, voor zover je je al schuldig voelt, stop ermee! Gooi het gewicht van je schouders. Deze last is niet van jou. Geef de verantwoordelijkheid terug waar ie hoort. Zodat de andere zijn eigen weg in kan zetten. Waardoor jij ruimte zult voelen, voor je eigen pijn. En verantwoordelijkheid kunt nemen voor je eigen kracht!
Laten we stoppen met het doorgeven van deze erfenis aan de volgende generatie.
(Met dank aan het prachtige werk van Bethany Webster)
Heel herkenbaar! Dat van “die moeder” zag ik even niet aankomen. Ik wist niet dat er zoveel vrouwen zijn die zich verantwoordelijk voelen voor het geluk van hun moeder. En dat is precies wat ik heb. Ik probeer dat al jaren naast me neer te leggen, brengt ook weer het nodige met zich mee. Wel fijn om te lezen dat ik zeker niet “de enige” ben! Dank voor je mooie verhaal!
Ahhhh Katja, zie nu pas je prachtige reactie…. Dank hiervoor en met liefde gedaan.
Ja, die ‘moederwond’ is een essentiële voor onze groei en heling. En er wordt hier nog veel te weinig over gesproken.
Over onszelf moederen is een belangrijke stap in die heling! Kijk maar eens naar de blog van 2 februari.
Liefs!