hart ijs smeltDe afgelopen weken heeft de griep mij in de tang gehad. Ik ben nooit ziek dus dit was wel even wennen voor me. En ook al was ik maar 2 dagen echt koortsig en ellendig de nasleep lijkt wel eindeloos.

De fut lijkt weg, energie is ver te zoeken en mijn lichaam wil niet. Dus er wordt nogal wat van mij gevraagd. Vertragen, overgave, vertrouwen, loslaten etc. Het ene moment kan ik beter daarmee zijn dan het andere. 

De kwebbelend aap

En omdat het voelt alsof alles wat ik allemaal wil doen op de lange baan moet worden geschoven, begint er een stemmetje in mij zich te roeren. Een vervelend, kwebbelend stemmetje. ‘Wie ben je eigenlijk nog als je zo weinig doet?’ Hè getsie, hier heb ik weinig zin in. Maar het stemmetje blijft van zich laten horen.

Het is wel duidelijk dat dit een oud beschermingsmechanisme is. Ik ben me ervan bewust en ik vind het lastig om er niet in mee te gaan. Want het raakt oude pijn. Doen is makkelijker dan voelen. Wil het wegduwen maar weet ook dat het stemmetje dan minimaal net zo hard terugkomt…

Het harnas mag smelten

Blijkbaar is het tijd om ook deze laag eens liefdevol te omarmen zodat ze kan smelten. Maar juist dat smelten raakt een angst. Alsof ik dan verdwijn of zo… Terwijl ik weet dat het alleen maar over het smelten van het harnas gaat. Het harnas wat ik niet meer nodig heb. Sterker nog, wat mij nu tegenhoudt. Want de liefdevolle kern, míjn liefdevolle kern, blijft behouden, die smelt niet. Sterker nog die kan dan pas écht stralen en zich laten zien…

Wat overblijft is LIEFDE

Dus ik ga nog even door met smelten. Ik adem diep in en voel de pijn en de angst die onder het harnas verborgen liggen. Want ik weet dat wat er dan overblijft is LIEFDE!

(En ik merk dat het werkt, want de kinderen kruipen ieder moment dat ze kunnen bij me en bijna in me ;))

 

 

2 comments on “Help! Ik smelt!”

  1. Oh wat herkenbaar! Ik heb ook net griep gehad en mijn ‘aap’ roept ook. Die zegt: ‘het is niet alleen herstellen van de griep hoor, je bent over je lichamelijke en psychische grenzen heen en kunt heel lang niks’. Dat is altijd mijn angst: lange tijd ‘niks’ kunnen, zodat ik niet ‘meetel’ en mijn ‘zwakheid’ is bewezen.
    Ik zal ook aan de slag gaan met lief zijn tegen de ‘aap’ en het smelten van het harnas…Bedankt voor deze woorden!

    • Bedankt voor je reactie, Annet en graag gedaan! Voor mij is het een mechanisme wat vroeger heeft geholpen maar nu tegen me blijkt te werken. Zo klinkt het ook bij jou. Maar omdat het je vroeger deed ‘overleven’, in ieder geval emotioneel, is het zo ontzettend spannend om ermee te stoppen. Dus dan is het extra belangrijk om heel liefdevol, zacht en koesterend naar jezelf te zijn. Stapje voor stapje en soms inderdaad weer even eentje terug. Ik wens je smelten in je eigen tempo, zodat je Licht weer helemaal kan stralen! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *