light and shadow rumiOmdat je er nooit vanaf komt! Iedereen heeft een schaduw; hij hoort bij je.

Niet gewenst

En dan heb ik het niet over de zwarte afdruk van jezelf die ontstaat als je in het schijnsel van een lamp staat. Natuurlijk heb ik het hier over de schaduw zoals Jung die benoemde. Dat deel van jezelf dat je hebt leren ontkennen. Omdat we ooit hebben geleerd dat voor onze omgeving dat deel van ons minder of niet wenselijk was. Dus stop je het weg achter een masker. En leef je maar een deel van wie je eigenlijk ten volle bent! 

Ongecontroleerd uit je slof schieten tegen je lief terwijl je achteraf denkt: ‘Jee, die reactie was best ‘over de top’…’  Zin hebben in een koekje en als je het pak geopend hebt niet meer kunnen stoppen. Iemands vertrouwen beschamen terwijl je eigenlijk eerlijk wilt zijn. Of veel te lang achter Facebook ‘hangen’ terwijl je al uitgeput bent.

Je snapt er niks van…

…en wilt er zo graag van af. Maar hoe hard je ook je best doet, hoeveel yoga, meditaties en visualisaties je ook doet, deze kanten van jou gaan nooit weg. ‘Wat is er toch aan de hand met mij?’, vraag je je af. Niks, nada, je schaduw hoort bij jou!

Het badeendjes-effect

Ik vergelijk het altijd met zo’n rubberen badeendje. Hoe harder je haar onder water probeert te duwen, hoe harder ze weer terug omhoog komt. Zo is het ook met je schaduw: hoe harder je dat deel van jou ontkent, hoe sterker zij zich laat zien. En vaak dus in een vervormde, uitvergrote, ongewenste en verstorende vorm. En soms gaan ze zelfs hun eigen leven leiden. Omdat het jouw aandacht wil! Maar vaak snap je het niet en wordt je zelfs een beetje bang van dat stukje van jou. Dus onderdruk je dat stukje nog harder. Voilà, de vicieuze cirkel is gecreëerd!

‘Zie mij! Hoor mij! Erken mij!

Ergens, ooit heb je geleerd dat die wegstopte aspecten van jou ‘slecht’ zijn. En dus ongeaccepteerd. En steeds als ze zich toch willen laten zien, voel je de schaamte over dat jij ook dat bent.

En juist dat stukje waarvan jij doet alsof het er niet is, wil door jou gezien worden. Het schreeuwt om erkenning. Steeds harder! ‘Ik ben ook een deel van jou! Alleen mét mij erbij kun je je volle potentieel leven.’

Hoe word je dan vriendjes?

(1) Realiseer je dat je geen slechte kanten hebt maar dat je omgeving deze kanten, om allerlei redenen, ooit als ongewenst heeft betiteld. Dit is een wezenlijk verschil!

(2) Maak een begin met die weggestopte delen van jou te erkennen, er te laten zijn. Vraag jezelf eens het volgende af:

  1. Wat is de mildere vorm van de eigenschap die ik zo sterk verwerp?
  2. Wat wil ik niet voelen en erkennen maar ‘klopt wel aan mijn deur’?
  3. Waar zoek ik troost buiten mezelf, in mensen, situaties, eten maar voel ik me alleen maar nog leger daarna?

Op deze manier hoeven ze zich niet meer zo te overschreeuwen en te vervormen en kun je gaan ontdekken welke prachtige eigenschappen er eigenlijk schuil gaan in jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *